Odszkodowanie, zadośćuczynienie i renta za wypadek w pracy

11.11.2015

Poszkodowany w wypadku przy pracy ma prawo do odszkodowania, zadośćuczynienia i renty od zobowiązanego pracodawcy

 

Pracownik, który uległ wypadkowi w pracy, ma prawo dochodzić wypłaty świadczeń odszkodowawczych od pracodawcy i to bez względu na to, czy należy mu się odszkodowanie jednorazowe z ZUS, czy o nie wystąpił czy też nie. Odmienne poglądy nie znajdują odzwierciedlenia w przepisach prawa.

Poszkodowany w wypadku w pracy może dochodzić od pracodawcy świadczeń odszkodowawczych, jeżeli wypadek nastąpił z winy pracodawcy i spowodował szkodę po stronie pracownika. Z zawinionym przez pracodawcę wypadkiem w pracy będziemy mieć do czynienia w sytuacji, gdy pracodawca nie zapewnił pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 kwietnia 2015 r.: "Odpowiedzialność pracodawcy na zasadzie winy za skutki wypadku przy pracy uwarunkowana jest wykazaniem przez pracownika w toku procesu, że w konkretnych okolicznościach faktycznych praca została zorganizowana nieprawidłowo, co w konsekwencji doprowadziło do wypadku, albo że istniejące realne zagrożenia przy jej wykonywaniu nie zostały rozpoznane przez pracodawcę, wobec czego pracownik nie miał o nich żadnej wiedzy, albo zagrożenia faktycznie rozpoznane nie zostały wyeliminowane przez pracodawcę, co naraziło na uszczerbek zdrowie pracownika".

Pracownikowi, który poniósł uszczerbek na zdrowiu na skutek zawinionego przez pracodawcę wypadku w pracy, przysługuje prawo do:

  • odszkodowania,
  • zadośćuczynienia,
  • renty.

Świadczenia ww. będą należały się pracownikowi nie tylko w sytuacji uszkodzenia ciała, ale także w przypadku doznania rozstroju zdrowia, który może mieć postać nerwicy lub innych zaburzeń psychicznych.

Odszkodowanie za wypadek w pracy

Odszkodowanie przysługuje poszkodowanemu pracownikowi zgodnie z art. 444 par. 1 Kodeksu cywilnego z tytułu konieczności poniesienia wydatków w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia.

Koszty wynikłe z doznanego uszczerbku na zdrowiu to, w szczególności koszty:

  • opieki lekarskiej i zakupy leków, opatrunków,
  • opieki i pielęgnacji poszkodowanego,
  • rehabilitacji, zakupu sprzętu do rehabilitacji,
  • dojazdów do lekarza czy na rehabilitację,
  • odwiedzin rodziny u chorego,
  • specjalistycznego żywienia,
  • dostosowania samochodu czy mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej na skutek udziału w wypadku w pracy.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 1969 r., sygn. akt I PR 28/69: „Prawo poszkodowanego w wypadku przy pracy do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej, nie jest uzależnione od wykazania, iż poszkodowany efektywnie wydał odpowiednie kwoty na koszty opieki”. Należy zatem wskazać, że poszkodowanemu będzie przysługiwał zwrot kosztów opieki nawet w sytuacji, gdy będzie ona sprawowana przez członków najbliższej rodziny.

Zadośćuczynienie za cierpienie po wypadku

Pracownik może dochodzić zapłaty zadośćuczynienia z powodu krzywdy powstałej w razie doznania uszkodzenia ciała lub powstania rozstroju zdrowia na podstawie art. 445 Kodeksu cywilnego. Ponieważ wysokość należnego pracownikowi zadośćuczynienia nie została w żaden sposób skonkretyzowana zależy ona od uznaniowej decyzji sądu, który będzie brał pod uwagę przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia następujące czynniki:

  • wiek poszkodowanego, jego wykształcenie, rodzaj wykonywanej pracy,
  • poziom życia poszkodowanego,
  • stopień intensywności cierpień fizycznych i psychicznych,
  • czas trwania cierpienia,
  • stopień uszkodzenia ciała,               
  • poczucie nieprzydatności społecznej,
  • utratę możliwości osobistego wychowywania dzieci i zajmowania się gospodarstwem domowym,
  • konieczność korzystania z pomocy innych osób,
  • ograniczenia czy zmiany planów życiowych, sposobu funkcjonowania w rodzinie i społeczeństwie.

Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt VI ACa 486/14 stwierdził, że: „Zadośćuczynienie przewidziane w art. 445 § 1 KC ma charakter kompensacyjny, stanowi rekompensatę krzywdy ocenianej w każdym przypadku indywidualnie. Jest ono sposobem naprawienia krzywdy ujmowanej jako cierpienia fizyczne, jak ból i inne dolegliwości, jak i cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzeń ciała. Zadośćuczynienie winno mieć charakter całościowy, obejmować wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości. Powinno ono uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym prawdopodobieństwem przewidzieć”.

Renta z tytułu wypadku w pracy

Zgodnie z art. 444 par. 2 Kodeksu cywilnego poszkodowany w wypadku przy pracy może otrzymać rentę, jeżeli spełni co najmniej jeden z trzech warunków:

  • stracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy,
  • zwiększyły się jego potrzeby,
  • zmniejszyły się jego widoki na przyszłość.

Renta przyznawana jest co do zasady na czas nieokreślony, niemniej mogą się zdarzyć sytuacje w których przyznana zostanie na określony czas. Jej wysokość ustala się wyliczając poniesione straty czy utracone korzyści. Tytułem przykładu można wskazać, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 682/98 orzekł, że: „Renta przysługująca poszkodowanemu, który zachował częściowo zdolność do pracy, powinna odpowiadać różnicy między zarobkami, jakie mógłby osiągać, gdyby nie uległ wypadkowi, a sumą renty inwalidzkiej i wynagrodzenia, jakie - w konkretnych warunkach - jest w stanie uzyskać przy wykorzystaniu swej uszczuplonej zdolności do pracy”.

Przygotowała: Agnieszka Prętczyńska

 

Bezpłatne porady prawne:

  • tel. 22 627 46 33
  • tel. kom. 531 200 351

Serdecznie zapraszamy do kontaktu!

 

 

Tagi: zadośćuczynienie, renta, odszkodowanie, wypadek w pracy

Zgłoś potrzebę bezpłatnej porady prawnej:


Współpracujemy z: